اندرز های مادرانه من


حامد از من خواسته که در اين بازی شرکت کنم.مختصر نحوه بازی را شرح ميدم که ابداع کننده بازی خودش خيلی بد شرح داده18.gif ولی در اصل خيلی ساده هست.

هر کسی ۵ مورد از روشهايی که برای داشتن يک وبلاگ خوب بنظرش ميرسه را در بلاگش بنويسه و طبق معمول ۵ نفر را برای ادامه بازی دعوت کنه.

به حامد ميگم:اما من که نه وبلاگ فعالی دارم و نه بازديد کننده زياد،اول خودم بايد بدونم چه طور ميشه يک وبلاگنويس خوب بود تا به ديگران بگويم چکار کنند.

ميگه:آره درسته،تو بيشتر ميتونی نصيحت های مادرانه بکنی تا راهنمايی های فنی و تکنيکی.با دوستانی مثل حامد،چه نيازی به دشمن دارم!01.gif

پس اين هم از روش های مادرانه من.که خوب يا بد،چيرهايی هستند که خودم به آنها پابندم.

۱-ويرايش پيش از پست کردن مطالب.اشتباهات نوشتاری در چت يا حتا(حتی) در کامنتدونی را ميتونم بپذيرم.ولی در خود پست که برای ديدن و خواندن عموم ميگذاريم،درست نيست.ميتونيم از ديکشنری کمک بگيريم،اينطوری هم خودمان آن کلمه را ياد ميگيريم و هم ديگران را به اشتباه نمی اندازيم.

۲-اگر حرفی برای گفتن ندارم،خوب آنروز چيزی نمی نويسم.بايد هميشه هدفی از نوشتن داشته باشيم،کسی انتظار ندارد که در هر پست،کلمات قصار و يا شاهکاری از ادبيات ارايه بدهيم ولی بايد چيزی باشد که ارزش وقت بازديد کننده را هم داشته باشد.

۳-اگر مطلبی يا شعری از ديگران در وبلاگم کپی ميکنم،حتمن اسم صاحب اثر را کاملن واضح و روشن،در اول صفحه يا زير مطلب مينويسم.حتا اگر مثلن شعری از شاملو يا سپهری... باشد،چون دليلی ندارد که همه بازديد کنندگان،اشعار و نوشته های همه شاعران و نويسندگان را بشناسند،و من هم که نميخواهم آثار آنها را به اسم خودم به ديگران قالب کنم.

۴-هرگز و به هيچ عنوان،در نوشته هايم به کسی توهين نميکنم.بايد انتقاد و برشمردن اشتباهات ديگران را از درشتگويی و توهين به افراد،فرق بگذاريم

۵-کوتاه نويسی.البته خودم،نوشته بعضی از دوستانم را،هر چند هم که طولانی و بلند باشد،با کمال ميل و رغبت و گاهی حتا بيش از يکبار ميخوانم.

اما چون قابليت های نويسندگی خودم را ميشناسم،بخودم اجازه نوشتن پستهای دو صفحه ای را نميدهم.

در مجموع ما بلاگران،از بلاگ خوانی و نت گردی،بدنبال هدفی هستيم،شايد بيشترين ما ميخواهيم که در عين حال که ساعتی از روز را سرگرم ميشويم،با عقايد و آرا  غير رسمی و خودمانی آدمهای ديگری که مانند خودمان هستند،آگاه شويم.پس از آنچه دوست داری و واقعن افکار خودت هست بنويس.فکرميکنم برای ما ايرانيها نوشتن با اسم مستعار خيلی راحتر باشد و به مقدار زيادی ما را از قيد و بند ها رها ميکند.پس خودت باش،اسم مهم نيست،چيزی که ميگويی مهم هست.

حالا بايد ۵ نفر را برای ادامه بازی دعوت کنم.تنها ۵ نفر؟من همه آنهايی که اين پست را ميخوانند به شرکت در اين ماجرا تشويق ميکنم.01.gif

/ 10 نظر / 10 بازدید
شهلا

((فدای محبتت نازنینم من یکی رو فاکتور بگیر که )) به موارد جالبی اشاره کردی از اینهاییکه میان بدون نام می نویسند خیلی شاکیم برای من وب گردی معنای حقیقی از پر کردن این خلوت و تنهایی را داره و بس البته که دوستانی بسیار خوب در این دنیای مجازی یافتم"مثلن خودت زیتا جان" همیشه به حرفهام گوش کردی و پاسخ خوبی براشون داشتی اینجا را بسیار یاد دوست می دارم

حامد

سلام بسيار عالی و مختصر و مفيد و سنجيده بود جدی می گما دست شما درد نکنه

داديار۲۰۰۰

سلام ۱-صادق باشد ۲ -عالم باشد ۳-وارد باشد ۴-سالم باشد۵-کامل باشد

حامد

یه جورایی وقتی متن خودم رو دوباره می‌خونم احساس می‌کنم شما راست می‌گین. خیلی قضیه رو پیچوندم! ممنون جاری باشید...

زيتا

داديار جون سلام.ميدونی که خيلی دوست دارم.وبلاگ من فاميلی شده ديگه!

parmis

ama dar morede nokte 3 man mamolan hame neveshteham copye pas dige ehtiyaj nist az nevisande esm bebaram

parmis

az har kodom ke zendan ejaze miporsam az mordeham ke dige nemishe porsid

رويا

جه نصيحتهای خوبييييييييييييييييييييييی